Hikaye Bavulum

Savaş anılarım…

28.03. (-)

Saat sabah 3 suları… Hepimiz korku içindeyiz. Niye mi? Cevabı çok basit; ülkemizin dört bir yanı düşmanlar tarafından kapatılmış durumda. Onları 200 askeri var, bizim 100 köylümüz… Üstelik 25’i çocuk daha! Hepimiz soğukta üşüyerek düşmanın gelmesini bekliyoruz ama bir yananda korkuyoruz. Zaten kim korkmaz ki?

29.03. (-)

Sabah kalktığımda Âdeta inşallah her şey bir rüyadır diye dua ediyordum. Ama değildi. Her şey aynıydı. Hala birliğimize düşmanın yaklaştığıyla ilgili bilgiler yağıyordu. Bütün gün boyunca sadece korktuk…

30.03. (-)

Düşman ufukta görünmeye başlamıştı. Sayamayacağımız kadar çok asker tüfekleri ve tanklarıyla gelmeye devam ediyordu. O koca tankları görünce hepimizin dili tutuldu. Korkumuz 1000 kat arttı. Tek yapabileceğimiz beklemekti.sadece beklemek…

01.04.(-)

Düşmanla aramızda sadece 1 km kalmıştı. Toplar üstümüze yağıyor insanlar ölüyordu. Herkes bağırıyor kaçışıyordu. Bir tek ben düşmanı bekliyordum. Tam toplar üstümüze yağarken artık dayanamadım ve herkese bağırdım; “siz ne yapıyorsunuz! Kaçacağınıza ülkenizi koruyun! Diyelim kaçtınız kurtuldunuz ne olacak? yine sefaletle yaşayacaksınız ve acıyla öleceksiniz! Oysa savaşsanız, ölseniz bile onurla bu dünyaya veda edeceksiniz.” Bu seslenişimden sonra herkes sustu. Ancak hala toplar yağmaya devam ediyordu. Ben konuşmamı tamamladıktan 10 d.k. sonra herkes bağırmaya ve düşmana doğru silahlanmaya başlamıştı. Bunun üzerine bende silahımı yerden alıp düşmana doğru yürümeye başladım. Ne oldu dersiniz? Kazandık! Gerçi insanlarımızın 75% i öldü ancak kazandık… ve bundan sonra tüm dünya bize saygılı davrandı ve saldırmaya teşebbüs etmedi…

Arda Günal